حرارت فلسفه...فیزیک

کتاب

ترانه های فلسفه

مجموعه 81 هایکوی فلسفی و عرفانی

نویسنده: سعید گراوندی (زاحل)

دانلود قسمت هایی از کتاب

هایکو شعر نیست؛ دست­کم آن­گونه که در فرهنگ و ادبیات فارسی می­دانیم نمی­توان آن­را شعر دانست. با این وجود آن­را شعر و هم­چنین کوتاه­ترین صورت شعری جهان می­دانیم. در شعر فارسی و حتی ادبیات­های برون مرزی دیگر؛ این کلمات است که احساسات را پیش می­راند. امَا در مورد هایکو قضیه فرق می­کند. گاه به طنز و طعنه، ادبای معاصر فارسی و متعصب به شعر کلاسیک، چنین اذعان می­کنند که شعرای جوان و تازه­کار برای رهایی از بند وزن و قافیه، به شعر نو روی می­آورند-هر چندکه براستی چنین نیست.

   در مورد هایکو هم می­توان چنین گفت. امَا نباید آن­را با شعر مقایسه کرد؛ که امری ناعادلانه است. بلکه می­بایست چنین گفت؛ آنان که نتوانستند نقاشی و صورت­گری کنند به هایکو روی آوردند. درواقع هایکونویس، نقاشی است که با کلمات نقش می­آفریند و مفهوم و معانی را رسم می­کند. با این­حال باز هایکو، نقاشی نیست، البته شعر هم نیست- هایکو چیزی است مابین این دو. گاه شعر است، گاه نقاشی و گاه هیچ­یک. هایکو برای هر ناظر یک صورت خاص دارد؛ و بسته ناظر صورت هایکو شکل می­گیرد.

   در مورد «ترانه­های فلسفه» و چگونگی و چرایی ترسیم آن پرسش­های فراوانی مطرح شد. این­که چطور شاعری، سال­های سال شیفته­ی غزل فارسی باشد و آخرالاامر هم هایکونویس شود؟ یا این­­که نویسنده­ای که سال­ها در حوزه­ی علم و فلسفه، قلم زده به ناگاه اندیشه­هایش را به فرم هایکو می­نگارد؟ از آن­جاکه هر هایکو برای هر ناظر، صورتی خاص دارد؛ این پرسش­ها وتمام ساختار کتاب هم برای هر ناظر، جوابی متفاوت دارد. پس شما را تنها می­گذارم با سوال­ها و جواب­های­تان . . ..

​